ابوریحان بیرونی

راهنمای مطالعه

شخصیت های مذهبی _ ابوریحان بیرونی

در این بخش از شخصیت های مذهبی به زندگی ابوریحان بیرونی می بردازیم: (۳۶۲-۴۴۰ق)

دانشمند بزرگ، ریاضیدان، ستاره شناس و تاریخ نگار سده چهارم و پنجم هجری ایران است.

از آثار مهم ایشان می توان آثار الباقیة، التفهیم و قانون مسعودی را نام برد.

ابوریحان بیرونی از برجسته‌ترین دانشمندان سراسر اعصار بشری و از بزرگ‌ترین دانشمندان ایرانی عهد اسلامی، در سال 362 قمری در شهر بیرون واقع در جمهوری ازبکستان امروزی به دنیا آمد.

25 سال نخست عمر خود را در خوارزم گذراند و علوم مختلف را آموخت. سپس به بخارا، پایتخت سامانیان رفت و در آنجا، از حمایت معنوی امیر منصور بن نوح سامانی برخوردار گردید.

ابوریحان بیرونی

در این دوره، ابوریحان بیرونی با ابن سینا مکاتبات علمی داشته است.

ابوریحان در زمان حکومت سلطان محمود غزنوی به دربار راه پیدا کرد و در سفرهای جنگی محمود به هندوستان و مسافرت‌های ممتد او به آن دیار، همراه وی بود.

او در ضمن این سفرها بود که با دانشمندان آن سامان آشنا شد و علاوه بر فراگیری زبان سانسکریت، علوم و عقاید هندوان نیز آگاهی یافت و کتاب مالَلهِند را نگاشت.

آثار ابوریحان بیرونی ، محدود به مرزهای تخصصی رشته‌های دانش بشری در آن روزگار نگردیده، بلکه با اندیشه وسیع خود، همه ابعاد معرفت را در برگرفته است.

اگر دانش‌های نقلی را کنار بگذاریم، وی در معارف عقلی، خصوصاً در شعب علوم اثباتی و انسانی، صاحب نظر و مؤثر است.

ابوریحان بیرونی نویسنده پرکاری بود که تا بیش از یکصد و شصت اثر از خود بر جای گذاشت.

این کتب در فنون گوناگون از قبیل ریاضی، نجوم، جغرافیا، فیزیک، مکانیک، طبیعی، گیاه شناسی، طب، ادبیات، تاریخ، دین و فلسفه به رشته تحریر درآمده‌اند.

وی سرانجام در 2 رجب سال 440 قمری در 78 سالگی در غزنین درگذشت. در جمهوری اسلامی ایران، 13 شهریور، به پاسداشت مقام علمی آن یگانه روزگار، به نام ابوریحان بیرونی مزیّن شده است.

واتساپ
تلگرام
توییتر
پرینت
ایمیل

دیدگاهتان را بنویسید

− 4 = 1